می دونم تو این مدت حرفا و اس ام اس های کلیشه ای زیاد شنیدین و خوندین پس تر جیح میدم از این حرفا نزنم و به همون تبریکِ تیتر با همون لحن ِ سئوالی بسنده کنم!

اوضاع حدوداً به کام است!

ز کوی یار می آید نسیم باد نوروزی....

خیلی فکر کردم برای امروز چی بنویسم اما راستش مطلب جالبی در اندرونی ِ مخیله ام پیدا نکردم.
یه شعر از احمد شاملوی کبیر براتون می نویسم که در موردش خوب بیاندیشید!

بهار ِ منتظر بی مصرف افتاد!
به هر بامی درنگی کرد و بگذشت
به هر کویی صدایی کرد و استاد
.
.
کسی پیدا نشد غمناک و خوشحال
که پا بر جاده ی خلوت گذارد
کسی پیدا نشد در مقدم ِ سال
که شادان یا غمین آهی بر آرد.
.
.
بهار آمد، نبود اما حیاتی
درین ویران سرای ِ محنت آور
بهارآمد، دریغا از نشاطی
که شمع افروزد و بگشایدش در!

امروز بالاخره بعد از چندین و چند بار خوندن اطلاعیه ی مربوط به ثبت نام اینترنتی یه چیزایی دستگیرم شد و تصمیم گرفتم برم انتخاب واحد کنم.
در اطلاعیه ای که دانشگاه داده بود نوشته شده که می تونیم تنها با یک کلیک ساده روی گزینه ی برنامه ی نیمسالی کلاسها از برنامه ها باخبر بشیم.من چند بار این کار رو انجام دادم و این کلیک های ساده رو مکرراً تکرار کردم اما متأسفانه هیچ جدولی با این نشونی هایی که نوشته بودن پیدا نکردم.جالب اینجاست که تو این برنامه حتی شماره ی کلاس ها رو هم می خواستن قرار بدن!
البته توقع زیادی هم نباید داشت،منم فقط به یه لیست که مشخص کنه کدوم کلاس ها دایر میشن و کدوم ها دایر نمی شن به اجبار بسنده کرده بودم.هر چند که همیشه این سخن نیچه ی بزرگ توی ذهنم هست که " جان بردبار چون شتری می ماند که زانو میزند و می خواهد که خوب بارش کنند.... ". ما اگه خودمون به این جور بی برنامه گی ها اعتراض نکنیم حالا حالاها باید اون باری رو که رو دوشمون میزارن از این صحرا به اون صحرا ببریم ، البته یه وقت بی احترامی به کسی نشه ها از خودم شروع به گفتن کردم.
خلاصه که هرچی گشتم برنامه ها رو پیدا نکردم و زنگ زدم به دانشگاه.یه چیزیم ناگفته نمونه اندر محسنات تازه تدارک دیده برای سیستم پاسخگویی و اون هم مکانیزه کردن این سیستمه.قبلاً باید به 10 جا زنگ میزدیم تا آخر یه جوابی از یکی بگیریم که بعداً مشخص می شد که بله!!!!! اشتباهاً تلفن رو به آبدارخونه وصل کردن و آبدارچی ِ محترم هم یه جوابی واسه دل خودش و دل من و تو  ِ دانشجو دادن.
وقتی شماره ی 4 رو برای وصل شدن به آموزش گرفتم  و مشکلم رو گفتم مسئول محترم خنده ای در سبک " دو صفر دی " بهم کرد و در جواب فقط گفت: "شما لطفاً صبر بفرمایین! "
منم که طبق معمول :!!!!!!!!!
پرسیدم یعنی میزارین تو سایت؟؟؟
که در جواب فقط اینو شنیدم: "فعلاً انتخاب واحد نکن! "
تق ق ق ق...
بوق بوق بوق بوق!

پ.ن: من که همچنان چیزی دستگیرم نشده، اگه شما چیزی فهمیدین به منم بگین.
پ.ن2: فکر کردم گوشی رو خانوم نجار برداشتن و از بین این همه دانشجو منو شناختن و از اونجایی که زیادم از من خوششون نمیاد این جوری برخورد کردن.( باز هم دو صفر دی لازم! اما اینبار از جانب من.)
پ.ن۳: البته تقریبا میشه گفت تایم ناهار بود که زنگ زده بودم!!!!

بالاخره فصل امتحانات تموم شد و می تونیم یه دل سیر نفس راحت بکشیم.این آخریا سخت و طاقت فرسا می گذشت روزگار امتحانات!
روز اولی که این وبلاگ رو همکلاسی ِ ترم بالایی راه اندازی کرد خیلی حرف برای گفتن داشتم اما متأسفانه دوره ی امتحانات بود و وقت برای آپ کردن نداشتم.
پنج شنبه که امتحان فیزیک 2 رو دادیم با بچه ها اومدیم تو حیاط و با فراغ بال یه نفس خوشگل کشیدیم.مثل مرغی که از قفس پرش بدن بیرون – ببخشید این روزا تو تلویزیون از این مثالا زیاد می زنن  و منم که تأثیر پذیر!!!!!!- هی می رفتیم تو حیاط و تو سلف و نفس های عمیق و راحتمون و مکرراً تکرار می کردیم. آخرین تصمیمی هم که گرفتیم این بود که بریم تو محوطه ی باز روبه روی دانشگاه و - تو ذهنتون دنبال جایی که من می گم نگردین منظورم همون بیابون روبه روی دانشگاه و اطراف دانشگاهه فقط یه کم کلاسمَندِش کردم – برف بازی کنیم اما همین که قدم اول رو برداشتیم تا زانو رفتیم تو گِل و از اینجور پریدن ها پشیمان شدیم.
از اونجایی که آب دستشویی ها هم قطع بود مجبور شدیم همونجوری بیایم تهران.
تو خود حسن آباد چندان بد نگاهمون نمی کردن اما تو مترو همه ی مردم چپ چپ نیگامون می کردن و تو گوش هم پچ پچ می کردن.از دوستان که جدا شدم و تا مترو میرداماد اومدم وقتی تو محوطه ی مترو به راه افتادم تا به ایستگاه تاکسی ها برسم  مردمی که انسانیت و غرور داشت از دماغشون میزد بیرون چنان نگاه عاقل اندر سفیهی در من می کردن که خودم یه لحظه به خودم شک کردم که نکنه دو تا شاخ بزرگ در آوردم یا یه دم بلند که همه اینجوری نیگام می کنن؟؟؟؟؟ اما بازم سرم و گرفتم بالا و مثل ارتشی که قدم رو رژه میره با اعتماد به نفس کامل قدم برداشتم.
تو ایستگاه تاکسی وایساده بود که بالاخره یکی از همون آدمایی که جلوتر از نوک دماغشو نمی دید من و با اون چکمه های گلی که حالا دیگه گلاشم تیکه تیکه خشک شده بودن دید و با کلی عشوه و ترحم ازم پرسید،
:" چرا انقدر کفشات گلی شدن؟؟؟؟"
منم که همیشه سرا چه ی ذهنم برای اینجور جواب دادنا آماس میکنه بهش گفتم : خانوم جون کُل ِ مملکت و گِل گرفتن شما حالا گیر دادین به همین 4 تا تیکه گِل ِ خشک شده رو کفش بنده؟؟؟ دلتون گِلی نباشه.
زنه یه نگاه چپ چپ بهم کرد انگار داره به یه دیوونه نگاه می کنه و بعید ندونم یه دعا هم برای شفای عاجلم تو دلش کرد.وقتی اومدیم تو تاکسی نشستیم بهم یه دستمال داد که کفشمو پاک کنم اما گِلا حسابی خشک شده بودن و با اینجور قرتی بازیا پاک نمی شدن.منم با دست شروع کردم به پاک کردن کفشام و تکون دادنشون، یه گرد و خاکی راه انداخته بودم که بیا و ببین.خانومه باز عصبانی شد و چادرشو گرفت جلوی دماغ و چشماش، منم که از این حرکت بدم میاد و از طرفیم رفتارش بهم بر خورد با یه پوسخندی که تلخ تر از اعصابم بود ازش پرسیدم: " خانوم 30 سال پیشم وقتی مردم گرد و خاک کردن شما همینجوری جلوی دماغتون و گرفتین یا با اونا همراه شدین و خاک بازی کردین؟؟؟ "
می دونین چی جواب داد؟؟
- : " نه دخترم انقلاب ما انقلاب بود!!!! " ( بی اختیار یاد جمله ی معروف " انقلاب ما انفجار نور بود"  افتادم.)
خیلی مؤدبانه گفتم: " خانوم یه لطفی کنین و جلوی بینی و چشاتونو نگیرین که یه کم بفهمین ما چی می کشیم، این گرد و خاکا به اون خاک بازی هایی که شما کردین و حالا به آب نشستن و همه جا گلی شده دَر.
تقصیر ما دهه شستی های از همه جا بی خبر که گاهی اوقاتم خیلی کودکانه چکمه هامون گِلی میشه، چیه که باید یه عمر خاک بخوریم و دم نزنیم؟؟؟بزارین یه کم از این خاکا تو چشماتون بره تا ببنین ما هر روز چه دردی رو تو چِش و چارمون احساس می کنیم."
خانومه:!!!!!!!!!!!!......
خندم گرفته بود اما جلوی خودم و گرفتم و با غرور روبه رو رو نگاه کردم.
. . . . .

پ.ن: از اینکه یکی از نویسندگان این وبلاگ هستم خیلی خوشحالم و سعی می کنم که خوب بنویسم، ببخشید که این پُست اولم یه کم طولانی و ملال آور بود.
پ.ن2: انقلاب اسلامی مبارک!!!!!!!؟؟؟؟